یا مقلب القلوب والابصار

یا مدبر اللیل والنهار

یا محول الحال والاحوال

حول حالنا الی احسن الحال

سال نو بر همه دوستان مبارک

کسوف 

صبح

سر که برداری

چشم که بگشایی

حافظه دیرینت را

در سرچشمه­های هیرمند

خواهی یافت

و کلماتی بر سفره­ات مهمان می­شوند

با جامه­های رنگین

تنیده با آوای رباب و تنبور

گرد راه ابریشم نشسته بر شانه­هاشان:

   سلام علی محمد!

   اگر جویای احوال باشی

   خوب است که

   تکه­ای از ابرهای عصر نارنجی کابل را

   میان پاکت بگذارم

   خوب است که

   مشتی از رؤیا و انار

   از باغ­های قندهار

   بچینم

   و به ضمیمه

   بر بال کبوتر ببندم

   تا بدانی که دلم تنگ است

   و خزان،

   علی محمد!

   بر شانه­های من

   و درختان این شهر

   خانه کرده است

   ***

   چشم­هایم را می­بندم

   در سرک­های کابل

   زیر برگ­ریزان میزان و عقرب

   باران­های موسمی قوس

   بارش ماه

   با تو قدم می­زنم

   چشم­هایم را می­بندم

   تا برای هم از زمانه بگوییم

   از مردگانی

   که دهان مفلوک­شان

   خانه­ای برای شیطان است

   و جسدهاشان

   در چهار گوشه می­لولند

   شغال­هایی

   که با تلفن

   باغ رؤیاهای ما را به سرقت می­برند

   سگ­هایی

   که با اینترنت

   اعصاب ما را می­جوند

   نقاب­هایی

   که هر روز

   به سوی ما لبخند می­زنند

   و سر می­جنبانند

   ***

    آخرالزمان است

   علی محمد!

   دست­ها ناسپاس­اند

   نارفیق­اند

   و زبان­ها

   لانه گرگانی

   که با کلمات برادرانت

    تو را به چاه می­خوانند

   آخرالزمان است

   و هر سو که می­بینی

   انبوه خرانند

   آماده و پا به راه

   تا آن که کوهی از کاه و نان نشان­شان می­دهد

   سوارشان شود

   علی­محمد!

   آخرالزمان است

   همه سو امواج فتنه

   خروشان

   ما اندکیم

   و پناهی

   جز بازوی هم نداریم

بهتر آن است که برخیزم

رنگ را بردارم

روی تنهایی خود نقشه مرغی بکشم

                                                        (سهراب سپهری)

در کابل جشنواره شعر گل سوری در حال برگزاری است با مهمانانی از مزار شریف، هرات و البته ایران و تاجیکستان. چقدر این اتفاق خوبی است که شاعران سه کشور فارسی زبان در فضایی گرد هم می­آیند.

حالا جای همه دوستان خالی، علی داودی و اسماعیل امینی در کابل­اند و برای من بسیار روزهای خوبی است. اینکه صدای علی داودی را در زیر آسمان کابل می­شنوم که می­خواند:

خسته­ام قطره قطره بشمارم باران

دوست دارم که بر این خاک ببارم باران

دوست دارم که دل از شهر و دیارم بکنم

بروم سر به بیابان بگذارم باران

سبز نه، زرد نه، آمیزه­ای از سبزم و زرد

بس که در هم شده پاییز و بهارم باران!

داروگ نیست، خدا! قاصدکی بود ای کاش

کاش می­شد به نگارم بنگارم باران

تو نمی­آیی و من اینهمه خاکی شده­ام

تو اگر باشی با خاک چکارم؟ .....

........

اول صبح است. حال عجیبی داری. « هم نمی­دانی از چه می­گریی، هم نمی­دانی از چه خوشحالی». هیچ چیزی آرامت نمی­کند، نه تماشای آسمان از پشت پنجره دفتر کار، نه گوش دادن به آهنگ­های ملایم بی­کلام. دست می­بری به دامان خواجه شیراز تا ببینی که این غزل در فالت می­آید:

حال خونين دلان که گويد باز
و از فلک خون خم که جويد باز
شرمش از چشم می پرستان باد
نرگس مست اگر برويد باز
جز فلاطون خم نشين شراب
سر حکمت به ما که گويد باز
هر که چون لاله کاسه گردان شد
زين جفا رخ به خون بشويد باز
نگشايد دلم چو غنچه اگر
ساغری از لبش نبويد باز
بس که در پرده چنگ گفت سخن
ببرش موی تا نمويد باز
گرد بيت الحرام خم حافظ
گر نميرد به سر بپويد باز

برای همسرم

هزار بار اگر عاشقم برای توام

هزار سال اگر ...، مست چشم­های توام

هزار قبله اگر ...، هر طرف که می­چرخی

هزار گریه اگر ...، ابر مبتلای توام

دو قاصدک، دو پرنده، دو همسفر ... آری

کشانده عشق در این راه پا به پای توام

سفر غم است، سفر شادی است، داشته باش

هوای حال منی را که در هوای توام

تو ای همیشه دلیل وقوع زیبایی!

خوشا به من که نمودند آشنای توام

به گل ، به ماه، به باران، به هرچه زیبایی است

هزار بار اگر عاشقم، برای توام

بعد التحریر:

تعدادی از دوستان در پیام های شان به کلمه " اگر" در مصراع اول تأملاتی داشته اند. عرض می شود که " اگر" در این مصراع رویکرد کیفی ندارد و به عشق ارجاع داده نمی شود، بلکه همانند مصراع های دوم و سوم و چهارم کاربرد کمی دارد و به هزار بر می گردد.  در واقع یعنی: اگر هزار بار ... فقط یک جابه جایی در ارکان جمله است.

این نوشته­ای از من است که در شماره ۳۴۶ روزنامه « هشت صبح» چاپ شده است. نوشته را در متن روزنامه می­توانید از اینجا مشاهده نمایید

کلام جامعة ابن داود که در اورشلیم پادشاه بود:

بي­هودگي است! 

 بي­هودگي است!

 زندگي سراسر بي­هودگي است.

همه چيز چون دويدن به دنبال باد بي­هوده است.

                                                                      ( عهد عتیق - کتاب جامعه )

 -----------------------------------------------------------------

وبلاگ رابعه نوشته های همسرم محبوبه ابراهیمی به روز است.

۱-  سال نو همگی مبارک

۲ - این روزها دلتنگم. دلتنگ دوست نازنینم رفیع جنید عزیز که ساکن بلاد دیگری و مبتلای غربت دیگری شده است. تحمل کردن کابل بدون جنید برایم سخت است. خدا سلامتش دارد.

۳- عید امسال را در مزار شریف و بلخ زادگاه آیین نوروز بودم. مهمان مراسم رسمی جشن عید و مهمان عطا محمد نور والی بلخ و چقدر این راه کابل تا مزار زیبا است خدایا! آب و هوای دلنشین پروان٬ شکوه بی مانند سالنگ٬ سرسبزی پُل خمری که نام زیبایش مستان و مخموران عالم را به وجد می آورد٬ چشم اندازهای سمنگان شاهنامه ای٬ مناظر شگفت تاشقرغان ... و مزار و بلخ و چقدر زیبایی های نامکشوف دارد این سرزمین که فقط از اندوهش گفته است. این افغانستان. مزار سیمای شادابی دارد و شادمانی نوروز در این شهر بیشتر از تمام مناطق فارسی زبان به چشم می آید. مزار در عرصه بازسازی هم گام های بزرگی برداشته و تلاش های عطا محمد نور چشمگیر و قابل قدر است. ای کاش نیمی از درایت و مدیریت او در وجود حامد خان کرزی می بود٬ آن وقت به یقین روزگار مملکت به از این می شد. به هرحال یکی به ابوطالب مظفری عزیز بگوید که حالا دیگر نو بهار بلخ٬ تلخ نیست.

۴- در مزار یکی از بخش های مراسم کانسرت امیر جان صبوری و استاد مهوش بود و چقدر رؤیایی است که بعد از سال ها شنیدن ترانه "بیا که بریم به مزار" از کاست ها و سی دی ها آدم این ترانه را از خود استاد مهوش با صدای ماندگارش بشنود.

۵- ... و چقدر بچه های مزار مهربان اند٬ مهربان مهربان که شیرینی همه عالم با آنها است.

۶- برای همه سالی پر از خیر و برکت آرزو دارم